Γεννήθηκα το 1958 στην Αθήνα, σε μια γειτονιά πλουσίων αλλά και φτωχών. Ένα από τα «φτωχικά», με τον βασικό εξοπλισμό ενός νοικοκυριού, ήταν και το σπίτι των γονιών μου. Η δυσλεξία τότε δεν ήταν καν γνωστή. Επικρατούσε το αν «τα έπαιρνες τα γράμματα» ή αν «δεν τα έπαιρνες». Ήταν το γνωστό τροπάριο της δασκάλας, όταν ήθελε να εκφράσει την γνώμη της για κάποιον μαθητή. Για τους δάσκαλους μου λοιπόν, εγώ δεν έπαιρνα τα γράμματα. Το σύστημα λειτουργούσε κατά μία άποψη «άψογα», μα για τίποτα δεν υπάρχει μόνο μία άποψη. Σήμερα με αυτή τη προσπάθειά μου επιδιώκω να αποδείξω ότι: όλοι έχουν το δικαίωμα της κοινωνικής μόρφωσης, ακόμα και αυτοί που για κάποιους λόγους παρέμειναν «αγράμματοι».