Η Μίκα Μαυρογιάννη το γένος Ζιάκα, γεννήθηκε στη Λαμία, αλλά ζει μόνιμα στον Βόλο. Ποτέ δεν έθεσε ως στόχο να γίνει συγγραφέας, είχε πάντα μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την ανάγνωση. Δραστηριοποιήθηκε στον τομέα των επιχειρήσεων από εμπορικό δαιμόνιο, αλλά ποτέ δεν ήταν αυτό που πραγματικά ήθελε να κάνει. Με το πλήρωμα του χρόνου η αγάπη της για την ανάγνωση μεταστοιχειώνεται σε πάθος για τη συγγραφή και την ποίηση. Το 1994, υποτάσσεται στην ακατανίκητη επιθυμία της και με πλοηγό την πένα της, αφήνεται να ταξιδέψει στις θάλασσες του δημιουργικού νου, χωρίς όρια. Το βιβλίο με τίτλο «Το Ποτέ Είναι Χρόνος Πολύς» ήταν το πρώτο συγγραφικό της έργο, αυτοβιογραφικού χαρακτήρα, το οποίο λοκληρώθηκε στα μέσα του 2013. Περί τα τέλη του 2013, εμπνέεται από μια αληθινή ιστορία, από εκείνες που σηματοδοτούν τη θλιμμένη πλευρά της ζωής και γράφει το δεύτερο βιβλίο της, με τίτλο: «Μια καταδίκη δίχως δίκη», το οποίο εκδίδεται από τις Εκδόσεις Φυλάτος και κυκλοφορεί από τον Ιούνιο του 2015 στην Ελλάδα, στην Κύπρο και σε 62 χώρες του εξωτερικού, τόσο σε έντυπη, όσο και σε ηλεκτρονική μορφή. Τον Μάιο του 2016 εκδίδεται η πρώτη Ποιητική της συλλογή από τις Εκδόσεις Όστρια, υπό τον τίτλο: «Μονόλογος Γυναίκας», όπου μια γυναίκα παρατηρεί τον εαυτό της στον χρόνο που έφυγε, στον χρόνο που έρχεται… Τον Οκτώβριο του 2016 εκδίδεται από τις Εκδόσεις Όστρια, το μυθιστόρημα της υπό τον τίτλο «Έρωτας στη Νεροσπηλιά». Το βιβλίο αυτό πραγματεύεται την ιστορία της προοδευτικής αναγέννησης μιας γυναίκας, του βαθμιαίου ανεβάσματός της σε μια καινούργια πραγματικότητα δοσίματος αγάπης, άγνωστης σε εκείνη ως τώρα, μέχρι του σημείου να πετύχει μια εσωτερική φώτιση.
Το νέο της μυθιστόρημα με τίτλο, «Έρωτας και Θάνατος» είναι η συγκλονιστική συνέχεια του «Έρωτας στη Νεροσπηλιά». Διερευνά τις απόκρυφες πτυχές της ανθρώπινης ψυχής και πραγματεύεται τη ζωή του ζεύγους των Πυλαρινών που σημαδεύεται ανεξίτηλα από απρόβλεπτα γεγονότα. Το μυθικό βουνό των Τιτάνων και το μαγευτικό σπήλαιο της Νεροσπηλιάς διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην πλοκή. Εκδόσεις Όστρια.
Το βραβευμένο ποίημα της, με τίτλο «Ούτε πανί… Ούτε στεριά» απέσπασε το Β’ Βραβείο καλύτερου ποιήματος, της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών.